گربه ی خال خالی

گربه خال خالی من روی دیوار تویی

مونس تنهایی من در شب تار تویی

چند سال است تا کنون من میزبانیت کرده ام

هم ترحم من به حال بی زبانیت کرده ام

سال ها هست نان مفتی خورده ای

تخم مرغها جفت جفتی خورده ای

موشی اکنون آمده در خانه ام

در هم و برهم زده کاشانه ام

زود برخیز چاره اش بی چاره کن

چون پلنگان سینه اش صد پاره کن

گربه هم خندید سبیلش پاک کرد

نام موش بشنید و استفراق کرد

گفت پاسخ این چنین عرض مرا

کن محبت صورت قرض مرا

گر قبول داری سبیل و ریش من

نام موش هرگز نیاور پیش من

از تعجب چهره را افروختم

یک چماقی زیر گوشش کوفتم

ناگهان او بیر شد سویم پرید

آستین و جامه ام در هم درید

ضربتی بر او زدم دیوانه شد

رفت و دور از این دیار و خانه شد

روزی من رفتم به زیرود(1) وبرید

تیر حسرت جامه ی صبرم درید

سینه ام تنگ آمد و فریاد کرد

از بزرگان گذشته یاد کرد

یاد کرد از مردم این دشت وخاک

و از کشاورزان نیکو نام و پاک

بلبلی دیدم ملول و هم مریض

در میان این گلستان اشک ریز

بلبل افسرده ام دیوانه کرد

سر زتا پای مرا ویرانه کرد

نزد من آمد سخن آغاز کرد

ناگهان سوی وطن پرواز کرد

این وطن مانده زدور باستان

هر درختش داره صدها داستان

بعد یاران این گلستان (خار)خوارشد

بلبل بستان زغم بیمار شد

شد (جمال زاده )حزین زین داستان

چون که خالی دید جای دوستان

1-زیرودوبرید:روستای قدیمی زیرود در کنار رود خانه مندجزء املاک روستای شهنیاء

برید: علفزاری درمنطقه حفاظت شده مند

به دلیل مشکلاتی امکان به روز شدن برایم وجود نداشت آمده ام و

مجددا خدمت رسیدم با اشعار ی دیگر

پارس شمالی

به شهر بردخون با دست خالی----- امید م شی تو بی پارس شمالی

که شاید بخت شی مویار واویت ------ حسن یک روزه هم پید دارواویت

به ناگه بخت مردم زنده واویت ------------- زمین گیارکو هم عمده واویت

سراسر خاک شورش شرکت واویت-----–اگر شورن ولی با برکت واویت

برخت لودرو ده بنز باری--------------------- دوصدها ده تن و صدها گاری

کم گشنم توپیری سیر واویت----------------به پیش بستگانم فیر واویت

ولی مردم اوتا زیر ک وامبن --------------کما کم ری سر ما چیرک وامبن

پسا پس می کشن پارس شمالی --- چکیش زیارت چکیش تا باغ عالی

زمین گیارکو تا خاک  زیرو --------------همه بخشیده اند شی گرگ پیرو

به راه آبروی موش و خرگوش----------------- طلوع آرزویم گشت خاموش

((جمال زاده))که صدها آرزوشن -------------سیصد متر زمین از گیارکوشن

بردخون

سلام ای بردخون بر خاک پاکت

سلام برچشمه و آب حیاتت

سلام برکوه و دشت و باغ و بستان

سلام ای بردخون خورشید استان

زخاک پاک تو در دانه روید

گل از بستان تو پروانه بوید

به کهسارت شکار کبک وطیر است

به دریایت فراوان رزق و خیر است

صدای چهچه ی بلبل به گوشم

برد ازسر مرا هم عقل و هوشم

تماته خانه ها آباد کرده

دل پیرو جوان را شاد کرده

تمته از سبخ تا ریخ بایر

کشاورزان شدند حاجی و زایر

تماته رنگ رخسارت چها کرد

فراوان خانه ها آجر نما کرد

چه بقالان که بازرگان نموده

هزاران پا برهنه خان نموده

نمی بینبی  ویا دیوانه هستی

کَم گشنه اگر در خانه هستی

بکن شکر خدا ای مرد درویش

چه بد بختی گذشت آن سال ها پیش

گذشت آن سال ها بیکار بودیم

بجیک بی پر و بی بال بودیم

ز بیکاری غمین و زار  بودیم

همیشه سایه ی دیوار بودیم

امید و آرزوی من قطر بود

برایم زندگی خون جگر بود

در آن غربت که هرکس دربدر بود

زاهل خانه ی خود بی خبر بود

کنون شکر خدا ارباب گشتیم

مه تابان عالم تاب گشتیم

((با اندکی ویرایش  نوشته شد ))

بهمن

بیا بهمن دلم تنگ واودن سیت                    بیا باغم خرک رنگ واودن سیت

بیا بهمن که باغم پرثمر شد                            جهان از صنعت ما با خبر شد

بیا بهمن که امریکا دی باختن              سی ما میگوت سی چه امشی توساختن

او که حرف کسی تو گوش نمی کوت         پپش گاهی شی ما خوش نمی گوت

دوبارش اسب شیطون زین کردن                  دل یک عالمی اش خوین کردن

بچ و بچبار مردم هر عراقی                      لباسش غرق خوین با شون تاکی

دوباره تیله شمری باز اندن                              هزاران یاغی و سرباز اندن

پس حوشم چِِـِسِن چِش سرخکیشن                  او همشی شیر نر پا ترپکی شن 

اگه مردی بیو هونخ بگو راست              خرت دائم سی چه ری خرمن ماست

ما اهل منطقیم گپ می زنیم شات                 اگه گوش نکنی دی میشکنیم پات

توخونه ی ما شاید مر کوری بیت                    میون بوا وبچ شاید سرّی بیت

او مشنت حرف ما تا هار وامبیت                    نه بی یلتر جنازَت بار وامبیت

تو مشنی حرف مو بوش دغل باز            ( شهاب سه) دی مجنونن سی پرواز

بوره واره که تیر شهاب ات وامبیت          ( شهاب سه) میت تو کاوت وامبیت

(شهاب چهار)وامبیت بن گوشت             تو کلّت محک میشیت عقل و هوشت

(شهاب پنج)مینخت رو کاخت                       شکر کنزه در مارت از دماغت

تو ای بوش و توای کفتار شارون                      مسلمونها توکردن تیر بارون

همه می گن که امریکا نه مَردن                     یه عالم پول  مال ماش خوردن

جمال زاده که در ایران زمینن                         تفنگش پر فشنگ و در کمینن

حسن جمال زاده برای مردم بردخون و شهرستان دیر و حتی بعضی مناطق استان بوشهر نامی آشناست

اشعار طنز و زیبای ایشان در عین سطح پایین سواد (دوره مقدماتی نهضت سواد آموزی) خیلی شیرین و جذاب و شنیدنی می باشد . در هیچ گوشی تلفن همراهی نیست که صدای حسن جمالزاده در حال سرودن شعر نباشد. مردم به دلیل استفاده از زبان ساده و کاربرد کلمات و ناب محلی مشتریان اشعار زیبای جمال زاده می باشند.برای دست رسی علاقه مندان به کارهای این  شاعر هنرمند اقدام به راه اندازی این وبلاگ نمودم . امیدوارم ما را همراهی کنید و از نظرات پربار خود ما را بهره مند سازید.

خاطره سرودن اشعار جمال زاده بسیار جالب است او این چنین می گوید :

شعر سرودن من از زمان حضور مرحوم حاج شیخ عبدالمهدی بحرانی  در جهاد و پیوستن ایشان به جمع کادر اداری جهاد آغاز شد . اکثر اوقات که در اداره در کنار مرحوم بحرانی بودم و ایشان اقدام به شعر سرودن مینمودند واشعار ایشان را می شنیدم.من به عنوان آشپز جهاد در جهاد خدمت می کردم یک شب مرحوم بحرانی که به جهاد آمدند گفتند : که امشب شب شعری در بردخون برگزار می شود و من دارم به آنجا میروم در پاسخ ایشان من گفتم تا شما بروید و برگردید من هم یک شعر می گویم .مرحوم بحرانی گفتند که تو کجا می توانی شعر بگویی.من گفتم حالا امتحان می کنم .پس از بازگشتن مرحوم بحرانی این شعر را که اولین جرقه می باشد سرودم که پس از آن مورد انتقاد شاعران شرکت کننده نیز قرار گرفتم و با سرودن اشعار بعدی به یکدیگر پاسخ دادیم

اولین شعر:

آفرین صد آفرین بر شاعران بردخون            جستجوی نام نیک بودند دل من گشت خون

شاعران چون طوطیان خوش سخن                یکنوا آواز خواندند جزء من

هریکی در فکر جاه ونام بود                        میزبان بی پناه  آرام بود

سعدیا بهر خدا امشب به اینجا سربزن             محفل این شاعران بردخون برهم بزن

شعر ی در بیان قهرمان نام آور ایران  حسین رضا زاده

امید همه قهرمان جوان                         حسین رضازاده ای قهرمان

به قصد نهنگان آن رود نیل                    چو رستم برون آمد از اردبیل

چو زال و چو خسرو در ایران زمین         برون آمدش قهرمان از کمین

میانش کمربند سهراب بست                   سر آستین ها به بالا شکست

علی یا ابوالفضل چو اویاد کرد                 سرانگشت غیرت به فولاد کرد

شکست از میان اورکورد جهان               زهیبت بلرزید زمین و زمان

هوا قیرگون شد  زخاک و زگرد              دو سه پهلوان اوکه در هم نورد

من ایرانیم هم رضا زاده ام                     که قدرت به دنیا نشان داده ام 

من این قهرمان کز  شما برترم               و عبد خدا پیرو رهبرم